Integracja

Integracyjny system kształcenia i wychowania.
Integracyjny system kształcenia i wychowania polega na maksymalnym włączeniu dzieci i młodzieży niepełnosprawnej do zwykłych przedszkoli i szkół. Celem integracji jest umożliwienie niepełnosprawnym nauki na tych samych warunkach, w społeczności osób pełnosprawnych, przy zapewnieniu im odpowiednich warunków zdrowotnych, społeczno-wychowawczych i dydaktycznych. Wspólne przebywanie dzieci stwarza możliwości różnorodnych wzajemnych oddziaływań jednych dzieci na drugie. Powinno być już zapoczątkowane w dzieciństwie. Z reguły małe dzieci sprawne i niepełnosprawne podchodzą do siebie bez uprzedzeń, otwarcie, nie muszą przezwyciężać dystansu i oporu, które często mają miejsce u osób dorosłych.Podchodzą do siebie w sposób całościowo akceptujący. Wzajemnie na siebie oddziaływują. Przy współdziałaniu dzieci uczą się akceptacji siebie i innych takimi jakimi są, pomagają sobie wzajemnie. Nie ma ukrywania, udawania, nie ma mechanizmów obronnych. Ta oczywistość i naturalność reakcji wzmacnia zaufanie do siebie dzieci niepełnosprawnych i pomaga im odnaleźć swoją tożsamość. Uczestnictwo w życiu grupy rówieśniczej stymuluje rozwój dzieci niepełnosprawnych chroniąc je przed izolacją, dając szansę poznania siebie, docenienia swoich mocnych stron, wykształca u nich motywację i umiejętność pracy nad trudnościami, mobilizuje do wysiłku. Daje szansę przeżycia całej gamy uczuć związanych z życiem i działaniem na społeczeństwie. Doświadczenie zdobyte w gronie zdrowych, prawidłowo rozwijających się dzieci, jest niezbędne w drodze do samodzielności, do opanowania licznych sprawności i umiejętności potrzebnych w późniejszym życiu, takich jak: mowa, sprawności manipulacyjne, sprawności ruchowe, poznawcze oraz doświadczenie emocjonalnie warunkujące pozytywny obraz samego siebie i dobre relacje z otoczeniem. Dzieci zdrowe w naturalny i niewymuszony sposób uczą się właściwego stosunku do niepełnosprawnych rówieśników. Uczą się tolerancji, wrażliwości, otwartości na potrzeby innych, oraz akceptacji dla trudności innych ludzi, szacunku dla choroby i słabości. Kontakty z niepełnosprawnymi rozbudzają świadomość, że wszyscy ludzie mają równe prawa, choć mają różne możliwości, pomagają przełamać egoizm. Dzieci zdrowe stają się bardziej wrażliwe i wyczulone na potrzeby i problemy swych niepełnosprawnych rówieśników. Wspólna zabawa, nauka, rozmowy, spacery i posiłki budzą wzajemne zaufanie, zrozumienie i w konsekwencji pełną wzajemną akceptację. W przedszkolu rozwija się wspólnota, a wszyscy jej uczestnicy wzajemnie wzbogacają się, tworzy się podstawa kontaktów społecznych w późniejszym życiu.